"
พิชิต ชายหนุ่มอายุย่างเข้าสามสิบ กำลังเดินทางเพื่อไปแสดงความยินดีกับเพื่อนรักที่ได้รับปริญญา หลังจากที่ไม่ได้เจอกันมาหลายปี
เกด เด็กสาวที่เพิ่งเรียนจบ อายุยี่สิบมาไม่กี่ปี เธอทำหน้าที่เป็นตากล้องให้กับพี่ชายในวันรับปริญญา ซึ่งเป็นลูกพี่ลูกน้องของเกด
เกดกำลังทำหน้าที่ตากล้อง พี่ชายเรียก "แป้บนึงนะเกด นี่เพื่อนพี่ชื่อ พิชิต"
เกดเงยหน้าขึ้น พร้อมยกมือไหว้และกล่าว "สวัสดีค่ะ"
พี่ชายบอกกับพิชิต "นี่เกดน้องสาวเรา เป็นลูกพี่ลูกน้องกัน เป็นตากล้องให้"
พิชิตรับไหว้เกด และยิ้มให้ เกดยิ้มตอบ ตามมารยาท
"มาๆ ถ่ายรูปกัน" เสียงพี่ชาย ทำให้เกดหายอึ้งไปชั่วขณะ
"1 2 3 ยิ้ม" เสียงเกดเอ่ยเจื้อยแจ่วตามประสาตากล้อง
"พิชิต อยู่เที่ยวที่นี่ก่อนกลับนะ" เสียงแม่ของพี่ชาย บอกพิชิต
"ครับ" พิชิตพยักหน้าพร้อมยิ้ม
น้องเกดนี่น่ารักดีนะ ทำยังไงจะได้รู้จัก ได้คุยกับน้องเกดมากกว่านี่นะ
พี่พิชิตดูดีจัง แต่พี่เขาคงมีแฟนอยู่แล้วล่ะ โตอย่างนี้แล้ว หยุดคิดได้แล้วเกด
"น้องเกด ถ่ายรูปให้พี่หน่อยสิ อยากได้วิวตรงนี้นะ" เสียงพิชิตจะโกนเรียกเกดอยู่ไม่ไกลนัก
เกดหันมองตามต้นเสียง เห็นพิชิตยืนยิ้มอยู่ เกดเดินตามไปที่ชายหนุ่มยืนอยู่
เกดเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงราบเรียบ แต่หัวใจเธอเต้นแรง
"พี่อยากได้ภาพเต็มตัวหรือครึ่งตัวค่ะ"
"เอาเต็มตัวนะ" เสียงพิชิตเอ่ยตอบ
อยากได้รูปถ่ายเดี่ยวๆ ถ่ายเต็มตัวด้วยจะเอาไปฝากสาวๆ ที่ไหนนะ
อยากให้น้องเกดมายืนถ่ายรูปคู่กับเราจังเลย
"เรียบร้อยแล้วค่ะ พี่" เสียงเกดเอ่ย "อยากดูผลงานหรือเปล่าค่ะ" เกดถามอีกครั้ง
พิชิตเดินเข้ามาหาเกด และเอ่ยว่า "ไหน ดูหน่อย"
เกดยกกล้องและกดรูปที่เพิ่งถ่ายเมื่อกี้ ให้เขาดู
พิชิตเอื้อมมือมาจับกล้องดู แต่มือเกดจับกล้องอยู่ เขาจึงจับมือเกดไปด้วย
เกด รู้สึกถึงมืออุ่นอุ่น ที่ผัมสัมมือของเธอ หัวใจของเธอเต้นแรงขึ้นอีกครั้ง
ซวยแล้วเรา ดันไปจับมือน้องเกด ไม่ระวังเลยเรา น้องเขาเงียบ ไม่พูดกับเราอีกเลย
น้องเขาคงไม่ชอบขี้หน้าเราแล้ว หน้าเราก็ไม่มอง ถามคำก็ตอบคำ ไม่คุยกับเราเลย
อยากคุยกับพี่พิชิตให้มากกว่านี้จังเลย แต่ไม่รู้จะพูดอะไร อยากมองหน้าพี่พิชิตก็ไม่กล้า กลัวพี่เขาจะเห็น แล้วถามว่ามองอะไร เฮ้อ!!
"แม่ครับ ผมกลับแล้วนะครับ สวัสดีครับ" เสียงพิชิตกล่าวลาแม่พี่ชาย พร้อมยกมือไหว้
และหันมายิ้มกับเกด "พี่ไปแล้วนะ เกด"
เกดเพียงแต่ยิ้มตอบ ไม่ได้พูดอะไร
หลังจากวันนั้น แม่พี่ชาย พี่ชาย เกด นั่งดูรูปที่ถ่ายในวันรับปริญญาของพี่ชาย
"ทำไม พิชิตเพื่อนลูก ยิ้มกรุ้มกริ่มทุกภาพเลยนี่" แม่เอ่ยถามแกมเอนดูเพื่อนพี่ชาย
"ไหน ไหน" พี่ชายพูดพลางยื่นหน้าไปดูรูปที่แม่ถืออยู่
"จริงด้วยสิ ทุกรูปเลยนะนี่" พี่ชายพูดขณะพลิกดูรูปที่มีพิชิตอยู่ในภาพถ่าย
"ปกติ ไม่ค่อยเคยเห็นพิชิตยิ้มแบบนี้เลยนะ พิชิตเป็นคนยิ้มยากจะตายไป" พี่ชายเอ่ย
"แม่ก็ว่าอย่างนั้น นานๆจะเห็นยิ้มสักที" แม่พูดเสริม
เกดนั่งฟังอยู่นานแล้ว เลยพูดว่า "พี่พิชิตเขายิ้มเฉพาะตอนถ่ายรูปละมั้งพี่ชาย"
"ไม่นะเกด รูปเก่าๆ ที่พี่ชายกับพิชิตถ่ายด้วยกัน ไม่เห็นพิชิตยิ้มแบบนี้เลย"
"แต่ก็ดีไปอีกอย่างนะ นานๆ จะได้เห็นพิชิตยิ้มแบบนี้" พี่ชายบอกกับเกด
เกดหยิบอัลบั้มรูปฝีมือตัวเอง ที่ถ่ายให้พี่ชายขึ้นเปิดดู
พลิกดูรูปพิชิตที่ยิ้มกรุ้มกริ่มกลับไป-กลับมา เกดเผลอยิ้มโดยไม่รู้ตัว
"
..
...
....
คนเบื้องบนนำพาให้เขาทั้งสองมาเจอกันแล้ว
เหตุใดเล่า ?? ความรู้สึกของทั้งสองถูกปิดกั้น... ด้วยอะไร
~* พระอาทิตย์สีชมพู *~
ณ เชียงใหม่
