ถึงผู้ชาย (ที่ใส่) รองเท้าแตะ..
คิดถึงกันบ้างหรือเปล่า.. ฉันไม่ได้ส่งจดหมายหาเธอมาเกือบสองเดือนแล้ว และเธอก็ไม่ได้ส่งจดหมายหาฉันเลย นานเท่าไรแล้วจนฉันจำไม่ได้ แต่ไม่เป็นไรหรอกนะ ฉันชอบที่จะเขียนจดหมายหาเธอมากกว่า ฉันเคยขอให้เธอเขียนจดหมายหาฉันสักหนึ่งหน้าเอสี่ แต่เธอส่งมาให้ฉันแค่สี่บรรทัดเอง
เธอรู้ไหม.. ตั้งแต่เธอไม่อยู่ ฉันก็พยามจะไม่คิดถึงเธอ แต่แปลกนะ !! ยิ่งพยายามมันกลับทำให้คิดถึงเธอมากขึ้น แต่ฉันก็ชอบนะ เพราะอย่างน้อยเมื่อฉันตื่นขึ้นมาในตอนเช้า ฉันรู้ว่า.. "ฉันยังมีเธอให้คิดถึง" เธออาจแปลกใจนะว่า.. ผู้ชายธรรมดาๆ ที่ใส่รองเท้าแตะอย่างเธอ จะมีความสำคัญกับใครด้วยหรือ เธอไม่ต้องแปลกใจเลย อย่างน้อยเธอก็ทำให้เด็กผู้หญิงคนหนึ่ง มีแรงใจในการต่อสู้กับจิตใจตัวเอง นั่น.. ทำหน้างงอีกว่า.. ฉันหมายถึงอะไร ก็ฉันขี้เกียจอ่านหนังสือ ขี้เกียจทำการบ้าน พอคิดถึงเธอ ทำให้ฉันมีแรงฮึดสู้กับมันได้อีกนะ ก็ฉันไม่อยากทำให้เธอว่าฉันได้นี่ ว่าไม่ได้เรื่องเลย ตอนเธอไม่อยู่นะ
ด้วยความคิดถึงจากเด็กหญิงกะทิ..
ณ ห้า สาม ห้า
