"อย่างแก ร้องไห้เป็นด้วยหรอ..."
ฉันถูกสอนมาเสมอ.. ต้องเข้มแข็ง แม้ว่าจะอ่อนล้า จะท้อเต็มที
ต้องอดทนกับทุกสิ่งที่เกิดขึ้นมา ในชีวิตของเรา
และต้องอยู่ให้ได้.. ด้วยตัวของตัวเอง
ฉันจึงเป็นคนที่เก็บอารมณ์และความรู้สึก..
น้อยคนที่จะรู้ ว่าฉันคิดอะไร รู้สึกอย่างไร
ในท่าทีที่เข้มแข็ง.. ในรอยยิ้มที่แสนหวาน.. และในเสียงหัวเราะที่สนุกสนาน..
บางครั้ง..
บางอย่าง.. ได้สะท้อนความรู้สึกของฉันออกมา
ยิ่งฉันเข้มแข็งมากเท่าไหร่.. ฉันยิ่งอ่อนล้ามากเท่านั้น
ยิ่งฉันยิ้มมากเท่าไหร่.. ฉันยิ่งทุกข์ใจกว่านั้นหลายเท่า
ยิ่งฉันหัวเราะมากเท่าไหร่.. ความเศร้าและหยาดน้ำตา
ยิ่งมากพอๆ กับเสียงหัวเราะที่ดังของฉัน..
"วันนี้.. ทำไมดูแกบ้าบอ มากกว่าทุกวัน"
แค่อยากจะบอกว่า.. "อย่างฉัน.. ก็ร้องไห้เป็นนะ"
28 กุมภาพันธ์ 2551
ทางที่เลือกเอง (บอย ตรัย ภูมิรัตน)
ร่ำเรียน ฝ่าฟันเข้ามา ไม่มีสัญญา สู้มาด้วยใจ อยากรู้ สิ่งที่ฉันทำ มันจะชักนำ ฉันเป็น เช่นไร
อยากสรรค์ สิ่งสวยงาม สิ่งที่งดงาม ให้คง อยู่ไว้ จะขอ ขอทำตามใจ ดีเลวเช่นใด หัวใจ เลือกเอง
* ฉันเหนื่อย ฉันท้อ แต่ฉันยังรอด้วยหัวใจ ที่มีหวัง แม้จะหนัก ฉันไม่หวั่น ฉันรู้ว่ายัง ต้องสู้เขา
** คอยวันที่ฉันนั้น จะเป็นคนยิ่งใหญ่ เราจะก้าวไปด้วยดวงใจกับความฝัน และจะไม่ท้อ
เพราะว่าใจยังยึดมั่น หนทางของเรา เราขีดเอง