"คนเหงา" ชื่อนี้เพื่อนๆ ของฉัน ร่วมกันตั้งและเรียกชื่อนี้กับฉัน
ฉันถามเพื่อนๆ ว่า.. "ฉันเป็นคนขี้เหงาหรือ"
เพื่อนๆ ตอบว่า.. "ไม่ใช่"
แต่ที่ตั้งชื่อนี้ให้ เป็นเพราะว่า.. "แกชอบความเหงาต่างหาก"
ฉันยิ้ม.. และยอมรับ
อาจเป็นเพราะ..
...
ฉันชอบ.. มองทะเล ยามคลื่นซัดชายฝั่ง ครั้งแล้วครั้งเล่า
ฉันชอบ.. มองปลาที่ว่ายวน อยู่ในอ่างเพียงตัวเดียว
ฉันชอบ.. มองนกที่บินเพียงลำพัง ในท้องฟ้ากว้าง
ฉันชอบ.. มองสายลม ที่พัดพาใบไม้ปลิวไหว
ฉันชอบ.. มองดอกไม้ ที่ค่อยๆ โรยรา
ฉันชอบ.. มองต้นไม้ที่ยืนโดดเดี่ยว ท่ามกลางท้องทุ่ง
ฉันชอบ.. มองพระอาทิตย์ยามเย็น ที่กำลังลับขอบฟ้า
ฉันชอบ.. มองพระจันทร์ ยามไร้แสงดาว
ฉันชอบ.. มองทุกสิ่ง ให้ดูเดียวดาย
...
..
ฉันชอบบรรยากาศเหงา-เหงา แต่.. ฉันไม่ได้เหงา
(คงจะเป็นจริง อย่างที่เพื่อนๆ ฉันบอก)
ความเหงา.. คงเป็นเพื่อนที่สนิทกับฉันไปแล้วกระมัง !!
เมื่อก่อน..
ฉันไม่เคยชอบความเหงา..
ฉันพยายามวิ่งหนี ไม่ยอมแม้แต่จะเข้าใกล้
ครั้งหนึ่ง..
มีใครบางคนบอกกับฉันว่า.. "ความเหงา เป็นเพื่อนกับเธอ"
ตอนนั้น.. ฉันบอกตามตรงนะว่า..
ฉันไม่เข้าใจ และยังคงแย้งกับความคิดของเธอ
...
...
แต่ ณ เวลานี้
ฉันเข้าใจแล้วว่า.. "ความเหงา" เป็นเพื่อนกับเราอย่างไร
ถึงแม้ว่า.. อาจไม่เข้าใจทั้งหมด
แต่บางส่วนที่ฉันเข้าใจ "ฉันมีความสุข.. ที่อยู่กับความเหงา"
ปล. "คิดถึงเธอ" คนที่สอนให้ฉันรู้จักและเข้าใจความเหงา
ณ หก สาม เจ็ด
.
เพื่อนของเราชื่อเหงา (บอย ตรัย ภูมิรัตย)
เมื่อใดที่หัวใจนั้นอ่อนล้า คือเวลาที่เรานั้นอ่อนไหว กอดตัวเองไม่มีใคร ไม่เห็นเป็นไรแค่นี้
ไม่ว่าเราจะพบอะไร จะเจอกับวันที่ร้ายหรือดี ใจก็ยังคงพร้อมจะมีความเหงาเป็นเพื่อน....เคียงไป
บนทางเดินที่เราเคยหกล้ม ทำให้ใครบางคนนั้นหล่นหาย ฝากรอยแผลไว้ข้างใจ ทิ้งให้เราจดจำ
มีวันที่ลมหนาวพัดมา และก็มีวันที่ฝนพรำ วันเดือนปียังหมุนประจำ ฉันเหงาก็ยังต้องเดินต่อไป
ไม่รู้ ไม่รู้ต้องเดินไปถึงเมื่อไหร่ เหงา... ทั้งที่ไม่รู้ว่าทำไมอาจเป็นเพราะโลกมันกว้างไป
หัวใจก็เลยเหงา เหงา แต่ยังยิ้มและยังไม่เศร้า กอดความเหงาไว้กับใจ
มีวันที่ลมหนาวพัดมา และก็มีวันที่ฝนพรำ วันเดือนปียังหมุนประจำ
ฉันเหงาก็ยังต้องเดินต่อไป กอดความเหงาไว้กับใจ
อาจเป็นเพราะโลกมันกว้างไป หัวใจก็เลยเหงา เหงา แต่ยังยิ้มและยังไม่เศร้า กอดความเหงาไว้กับใจ
อาจเป็นเพราะโลกมันกว้างไป หัวใจก็เลยเหงา เหงา แต่ยังยิ้มและยังไม่เศร้า กอดความเหงาไว้กับใจ
เมื่อใดที่หัวใจนั้นอ่อนล้า คือเวลาที่เรานั้นอ่อนไหว
และคนเราจะทนเหงาไปได้สักเท่าไหร่..