ถึงเพื่อน..

              การเป็นโรคนี้เหมือนเป็นสัญญาณบอกล่วงหน้าว่า.. เธอจะมีชีวิตอยู่ได้ในเวลาที่จำกัด เธอสามารถกำหนดสิ่งที่จะทำ หรือสิ่งที่ตั้งใจไว้ให้สำเร็จได้ และสามารถบอกลาคนที่รัก และรักเธอได้ มันคงเป็นความสุขที่วิเศษมาก แต่ก็คงเจ็บปวดไม่แพ้กัน

              บนโลกใบนี้มีผู้คนมากมายที่เป็นโรคเดียวกับเธอ และพวกเขาเหล่านั้น ก็ได้ทำสิ่งที่ตั้งใจไว้รวมทั้งเธออีกคน แต่เธอรู้ไหม.. ว่าจะมีสักกี่คนที่โชคดีเช่นเธอ..

              ขณะที่เธอกำลังหลับตา และจะหลับไปชั่วนิจนิรันดร์นั้น มือข้างขวาของเธอถูกกุมด้วยมืออันอบอุ่น ของผู้ที่รักเธอยิ่งกว่าชีวิตของตัวเอง ส่วนมือข้างซ้ายของเธอถูกกุมด้วยมือที่อ่อนโยน ของผู้ที่รักเธอด้วยหัวใจทั้งหมดที่มี และรอบตัวเธอรายล้อมไปด้วยเพื่อน พี่ และน้อง ผู้คนมากมายที่เธอรัก และรักเธอ มาร่วมขับกล่อมบทเพลงอันแสนหวานในความเงียบ ให้เธอนั้นได้หลับฝันดีไปชั่วกาล

              แต่ความทรงจำที่ดีทั้งหมดของเธอนั้น จะไม่มีวันจางหายไป ตราบใดที่ยังมีดวงดาวบนท้องฟ้า เธอจะยังคงวนเวียนอยู่ในหัวใจของทุกคน หลับให้สบายนะ.. แล้วสักวันเราคงได้พบกัน

จากเพื่อน..

                ด้านบน.. เป็นบทความที่ฉันเขียนในหนังสือไว้อาลัย ถึงเพื่อนคนหนึ่งที่เราได้เรียนสาขาวิชาเดียวกัน คณะหนึ่ง ในมหาวิทยาลัยของรัฐ คณะเรารู้จักกันทั้งหมดตั้งแต่ปีหนึ่ง แต่ฉันได้มีโอกาสสนิมสนมกับเพื่อนคนนี้ก็ตอนปีสาม ฉันได้ข่าวของเพื่อนคนนี้เมื่อประมาณปีที่แล้วว่า.. เข้าโรงพยาบาลเพื่อรักษาตัวจากการเป็นโรคมะเร็ง ฉันทราบข่าวเมื่อเพื่อนกลับไปพักฟื้นที่บ้าน ฉันจึงโทรหา.. ฉันไม่กล้าถามไถ่อาการมากนัก ออกจะไม่ค่อยพูดด้วยซ้ำไป แต่เพื่อนของฉันชวนคุยโน้น คุยนี้ ไปเรื่อย และลงท้ายว่า.. "ไม่ต้องเป็นห่วงนะ เราดีขึ้นแล้ว"

                หลังจากนั้น ฉันก็ได้ข่าวจากเธอเสมอ จากเพื่อนคนอื่นๆ ว่าเธอไปปรากฎตัวที่โน้น ที่นี่ เธอดีขึ้นจริงๆ จนฉันลืมไปว่าเธอป่วย.. และแล้วคืนของวันที่ 7 มกราคม 2551 ที่ผ่านมา เพื่อนอีกคนโทรมาหาฉันบอกว่า.. รีบมาเยี่ยมเพื่อนด้วยนะ ฉันเริ่มรู้สึกใจหวิวๆ และในวันที่ 8 มกราคม ฉันเดินทางไปถึงโรงพยาบาลประมาณ17.30 น. เพื่อนอีกหลายคน รออยู่ที่นั่นกันบ้างแล้ว ฉันไม่คิดว่าเพื่อนจะมากันมากขนาดนี้ ฉันดีใจและตื้นตันใจแทนเพื่อนที่ป่วย และญาติพี่น้องของเพื่อน ที่มีคนรักเพื่อนคนนี้มาก เพื่อนสามสิบกว่าคนที่มาด้วยหัวใจ เพื่อส่งเพื่อนที่เคยร่วมทุกข์ ร่วมสุข และฝ่าฟันสิ่งต่างๆ มาด้วยกัน ในห้องอบอวลไปด้วยความเศร้า 

                เวลาประมาณ 16.15 น. เพื่อนที่ตอนนี้ ไม่สามารถพูดออกมาเป็นคำพูดได้สักคำ แต่เธอคงรับรู้ได้ถึงสิ่งต่างๆ ที่อยู่รอบตัวเธอว่า.. เธอมีคนที่รักเธอมากเท่าใด ฉันมองเธอเหมือนเธอกำลังอยากจะบอกอะไรพวกเรา คงน่าจะเป็นคำขอบคุณที่เห็นพวกเรามากันเยอะอย่างนี้ แต่เรี่ยวแรงเธอเริ่มอ่อนลง.. อ่อนลง.. อ่อนลงจนหน้าจอการเต้นหัวใจของเธอเป็นเพียงเส้นตรงสีแดง น้ำตาทุกคนเริ่มรินไหลในความเงียบ เธอหลับแล้ว เธอนอนหลับไปอย่างสงบแล้ว หลับให้สบายนะ..  

                  วันที่ 12 มกราคม 2551 เพื่อนร่วมรุ่นไปงานเธออย่างมากมาย รวมทั้งฉันด้วย เจอเพื่อนๆหลายคนที่ไปทำงานตามที่ต่างๆ พูดคุยทักทายด้วยความดีใจเพื่อให้บรรยากาศไม่เศร้าจนเกินไป แต่ทุกคนก็ไม่สามารถเก็บอาการความเศร้านั้นได้ หลังจากที่ได้ดูหน้าเพื่อนฉันคนนี้เป็นครั้งสุดท้าย บรรยากาศความเศร้าเริ่มปกคลุม มีเสียงสะอื้น พร้อมน้ำตาของหลายคนเริ่มรินไหลออกมา ขณะที่ร่างกายเธอค่อยๆสลาย กลายเป็นควันที่พวยพุ่งออกมา... ลาก่อนนะ และสักวันคงได้พบกัน

                ถ้าหากวันนั้น ฉันได้ทำในสิ่งที่ฉันจะทำให้กับเธอ ตอนนี้.. ฉันคงไม่คิดถึงสิ่งนั้นวนไปวนมาอย่างนี้ ฉันเสียใจที่ไม่ได้ทำสิ่งนั้นให้กับเธอ หากคิดถึงใคร หรือนึกถึงใคร บอกให้คนนั้นรับรู้ ก่อนที่จะไม่มีวันได้บอกคนนั้นไปตลอดชีวิต ขออย่าให้ใครต้องเป็นเหมือนอย่างฉันอีกเลย...

                ปล. ความรู้สึกฉัน ไม่เชื่อว่าเธอจะจากไปแล้ว เหมือนเธอยังอยู่ไม่ได้จากไปไหน หรือเป็นเพราะว่า.. ฉันไม่อาจยอมรับความจริงข้อนี้ได้ ฉันฟุ้งซ่านมากไปหรือเปล่านะ

เพียงเวลาแค่ไม่นาน ทำให้เราได้คุ้นเคย สุขและทุกข์ที่ล่วงเลย มันทำให้เรายิ่งผูกพัน
แต่เวลาคือสิ่งเลวร้ายเช่นกัน เวลาช่างแสนสั้น ทำให้เราต้องจากกัน

สุดเส้นทางปลายขอบฟ้า ชะตาได้กำหนด ไม่อาจจะพบกัน แต่ตัวฉันไม่เคยจะลืมเธอ
ภาพเก่าคืนย้อนมา จุดจบคือน้ำตา และรักที่ยังไม่เคยจางหาย

แม้ว่าวันนี้เธอจะอยู่แสนไกล แต่ความทรงจำดีๆนั้นไม่เคยจางหาย
ตราบที่ดาวเต็มฟ้าเธอยังคงวนเวียนในหัวใจหลับให้สบายสักวันคงพบกัน สุดที่รัก

สุดเส้นทางปลายขอบฟ้า ชะตาได้กำหนด ไม่อาจจะพบกัน แต่ตัวฉันไม่เคยจะลืมเธอ
ภาพเก่าคืนย้อนมา จุดจบคือน้ำตา และรักที่ยังไม่เคยจางหาย

แม้ว่าวันนี้เธอจะอยู่แสนไกล แต่ความทรงจำดีๆนั้นไม่เคยจางหาย
ตราบที่ดาวเต็มฟ้าเธอยังคงวนเวียนในหัวใจ หลับให้สบายสักวันคงพบกัน

แม้ว่าวันนี้เธอจะอยู่แสนไกล แต่ความทรงจำดีๆนั้นไม่เคยจางหาย
ตราบที่ดาวเต็มฟ้าเธอยังคงวนเวียนในหัวใจ หลับให้สบายสักวันคงพบกัน
สุดที่รัก สุดที่รัก สุดที่รัก