หากชีวิตของฉัน.. เปรียบเหมือนใบไม้ที่อยู่บนต้น..

สิ่งที่เจ็บปวดที่สุด.. ก็คือการที่ใบไม้นั้นได้หลุดร่วงออกมาจากต้น

ตกลงสู่พื้นดิน เหมือนอาการคนตกจากที่สูง โดยไม่ทันตั้งตัว

เคว้งคว้าง ล่องลอย ไร้ตัวตน ไม่รู้จะถึงพื้นเมื่อไหร่ และอยู่ตรงไหน

.....

หากแต่ชีวิต.. ก็ยังเล่นตลกได้อีกเสมอ..

ยังไม่ทันที่ฉันจะตั้งตัวกับสิ่งที่เกิดขึ้นได้

ทันใดนั้น.. ก็มีบางสิ่งเหยียบใบไม้ ให้มิดจมลงดินไปอีก..

นี่หรือชีวิต.. ทำไมช่างโหดร้ายอะไร เช่นนี้

..... 

.... เสียงโทรศัพท์ ดังขึ้น เป็นเสียงสายเข้าที่คุ้นเคย ....

ค่ะ สวัสดีค่ะ

เป็นไงบ้าง กินข้าวหรือยัง

เพิ่งกินไป เมื่อกี้นี้ค่ะ (ที่จริง..ตอนนี้ ฉันไม่สามารถกินอะไรได้เลย)

ช่วงนี้อากาศเปลี่ยน รักษาสุขภาพด้วยนะ ชอบไม่สบายตอนอากาศแบบนี้

ค่ะ ยังสบายดี ไม่เป็นอะไรนะ

แค่นี้ก่อนนะ

ค่ะ สวัสดี

ฉันเริ่มน้ำตาซึม.. ไม่ว่าเวลาจะผ่านไปนานสักแค่ไหน เขาคนนี้ยังเป็นห่วงฉันเหมือนเดิม แม้ว่าบางครั้ง.. ฉันอาจจะเคยหลงลืมเขาไป หรือไม่ใส่ใจ แต่ทุกๆ ครั้งที่ฉันมีเรื่องไม่สบายใจ เขาคนนั้นพร้อมที่จะอยู่ข้างๆ ฉันเสมอ ห่วงใย และให้กำลังใจอยู่ห่างๆ ไม่เคยสักครั้งที่จะเรียกร้องสิ่งใดจากฉันเลย 

แม่ค่ะ.. เดี๋ยวหนูกลับบ้านนะ

บ้าน ทุกครั้งที่มีเรื่องไม่สบายใจใดๆ เกิดขึ้น บ้าน คือที่ที่แรก ที่ฉันนึกถึงและอยากจะไป

แล้วฉันจะกลับมาจากบ้าน ด้วยรอยยิ้มของความหวังครั้งใหม่นะ สัญญา..

.....

Home (ธีร์ ไชยเดช)

ดอกไม้ประตู แจกัน ดินทราย ต้นไม้ใหญ่ แก้วน้ำ จานชาม บันได โคมไฟ ที่สวยงาม

ขอบรั้ว และริมทางเดิน ต้นหญ้าอยู่ในสนาม บ้านนี้จะมีความงาม ได้ถ้ามีเธอ

...

เพราะเธอคือ ที่พักพิง คือทุกสิ่งที่มีความหมาย เมื่อเธออยู่เคียงชิดใกล้ เรื่องร้ายใดใด ไม่เกรง

แม้ข้างนอกจะเจอกับเรื่องราว ที่ใครข่มเหง แต่ฉันเอง ไม่คิดกลัว

...

จากพื้นดิน จนเพดาน นั้นมีความหวานอยู่ เพราะรู้ว่าฉันมีเธอ คอยเป็นที่พักใจ

จะรอคอยฉันจริงๆ เป็นหลักพึ่งพิงสุดท้าย จะล้มตัวลงเอนกาย ที่บ้านของฉัน

...

ไม่ว่าวันเวลา จะเปลี่ยนหมุนเวียนไปเท่าไร ฉันยังคงมีแต่เธอ เป็นความหวังและความเข้าใจ

พร้อมจะเก็บทุกสิ่ง ทิ้งความสุขทุกอย่าง และจะทำทุกทาง เพื่อบ้านหลังนี้

...

ดอกไม้ ประตู แจกัน ดินทราย ต้นไม้ใหญ่ แก้วน้ำ จานชาม บันได โคมไฟ ที่สวยงาม

ขอบรั้ว และริมทางเดิน ก็ล้วนแต่มีคำถาม บ้านนี้จะงามอย่างไร ถ้าไม่มีเธอ

ก็เพราะว่าใจของเธอ คือบ้านของฉัน

...