เมื่อวันศุกร์ที่ ยี่สิบเก้า เดือนกันยายน พุทธศักราช สองพันห้าร้อยสี่สิบเก้า

เวลาประมาณ 18.00 น. เป็นบทสนทนาบางตอนจาก msn.

น้องสาว  say :  พี่สาว ไหว้จ้า

ฉัน  say :  สบายดีเปล่าค่ะ

น้องสาว  say :  ดีเจ้าค่ะ พี่สาวสบายดีไหมค่ะ

ฉัน  say :  จ้ะๆ ดีค่ะ... น้องสาว

ฉัน  say :  กอดๆๆๆ หอมๆๆ น้องสาว...

น้องสาว  say :  เจ้าค่ะ กอดๆพี่สาว อุ่นๆๆหนาๆๆ

ฉัน  say :  อุ่นจังค่ะ... อยากมีน้องสาว อย่างนี้บ้างจังเลยย

น้องสาว  say :  พี่สาวค่ะ น้ำค้างประกายบนยอดหญ้า พอแสงตะวันกล้า จะโรยลา มลายไป ขอให้พี่สาวอย่าเป็นเช่นน้ำค้างๆ หนาๆ

ฉัน  say :  อ้าววว... เป็นน้ำค้าง ไม่ดีหรอ

น้องสาว  say :  งามระยับเจ้าค่ะ  แต่สั้นไป

ฉัน  say :  แล้วเป็นอะไร ถึงดีค่ะ

น้องสาว  say :  เป็นพี่สาวดีที่สุดเจ้าค่ะ

ปล. ตอนที่น้องบอกกับฉันว่า.. กอดๆพี่สาว อุ่นๆๆหนาๆๆ ฉันสัมผัสได้ถึงความอุ่นนั้นจริงๆ (หรือฉันอาจจะไม่เคยมีใคร พูดอะไรแบบนี้กับฉันนะ..) ฉันชอบความรู้แบบนี้จัง

ฉันไม่คิดว่า.. ประโยคสนทนาในครั้งนั้น จะเป็นครั้งสุดท้าย ที่ฉันได้คุยกับเด็กผู้หญิงคนหนึ่ง (ซึ่งเราได้รู้จักกันทางอินเตอร์เนตในห้องแห่งหนึ่ง) มีเพียงรูปถ่ายที่เคยได้เห็นเท่านั้น แต่คงเทียบกับความน่ารัก และความใสซื่อของเด็กน้อยตัวจริงๆ ไม่ได้เลยสักนิด (จากความรู้สึกของฉันที่ได้คุยกับน้องสาวคนนี้)

น้ำค้างประกายบนยอดหญ้า พอแสงตะวันกล้า

จะโรยลา มลายไป ขอให้พี่สาวอย่าเป็นเช่นน้ำค้าง

งามระยับ... แต่สั้นไป

ไม่เคยคิดว่า.. "น้องสาว" ที่งามระยับ และสดใสในวัยเพียง 15 ปี

จะจากไปโดยกะทันหันเช่นนี้ "ชีวิต" ช่างแสนสั้นดั่ง "น้ำค้าง"

ถึงจะแสนสั้นเพียงไร.. แต่สิ่งที่น้องสาวได้ทิ้งไว้ เมื่อจากไป.. คือ สิ่งที่เรียงร้อยเอาไว้ ในชีวิตของคนอื่นๆ รวมถึงพี่คนนี้อีกหนึ่งคน น้องสาวจะอยู่ในความทรงจำของทุกคนเป็นอย่างดีและตลอดไป..

พี่ขอส่งน้องสาวคนนี้ของพี่ที่ปลายฟ้า.. หลับให้สบายนะค่ะ คนดี อยู่ไกลกันสักแค่ไหน ขอบฟ้าคงทำให้เราใกล้กัน ขอบฟ้าคงทำให้เราพบกัน

 

แด่.. ~โหระพาต้นเล็ก~ ของพี่

ขอบฟ้า (เจี๊ยบ วรรธนา)

มองขอบฟ้าไกลตรงนั้น ฉันมอง จะมองทุกวัน  รู้เพียงตอนนี้ว่าเธออยู่ตรงนั้น เราไกลกันเหลือเกิน

แล้วเธอมองฟ้าไกลๆ บ้างไหม เพราะเราคงได้พบกัน

ที่สุดขอบฟ้า ปลายสายตา ตรงนั้น หัวใจเราจะได้พูดคุย

เปิดใจให้ความเหงาพบกัน ไถ่ถามถึงความผุกพันที่มี เจ็บปวดตรงไหน ว้าเหว่สักเท่าไหร่

ขอบฟ้าคงทำให้เราใกล้กัน

และคงรู้สึกอีกครั้งว่าพบกัน และเหมือนฉันได้จับมือของเธอ อยู่ไกลแค่ไหน ว้าเหว่สักเท่าไหร่

ขอบฟ้าคงทำให้เราใกล้กัน... ขอบฟ้าคงทำให้เราได้พบกัน

edit @ 2006/11/20 20:26:42 

(1) ขอบฟ้า.. 

(2) ชีวิตคือการเดินทาง..  

(3) สรวงสวรรค์.. 

(4)